در جواب به ابوالفضل جلیلوند

درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد

درخت دشمنی برکن که رنج بیشمار آرد

قیاس تشکل های صنفی با تشکل های صنفی سیاسی ، قیاس مع الفارق است. مانند این استکه شما اتومبیل را با کامیون مقایسه کنید. هر کدام کارکرد خاص خود را دارد. تشکل های صنفی باید به گونه ای عمل کنند که بیانگر منافع جمیع اعضای صنف باشد. در غیر اینصورت عملکرد تشکل خیانت در امانت محسوب می شود. مثلا این تشکل ها در مورد لزوم وجود توامان معاونت پرورشی و مربی پرورشی در یک آموزشگاه موضع گیری نمی کنند چون منافع درصدی از همکاران زیر سئوال می رود.

تشکل های صنفی سیاسی ، تشکل هایی هستند که در کنار فعالیت صنفی مورد علاقه ، گرایشات سیاسی خود را بطور شفاف بیان می کنند و این از حقوق اولیه هر انسانی است و نباید نادیده گرفته شود. در چنین شرایطی طبیعی است که تشکل صنفی مجموعه مرجع باشد و کلیه تشکل های صنفی سیاسی در بیشتر موارد زیرمجموعه آن قرار بگیرند. کمیت و کیفیت این تشکل ها، عامل تحقیر نیست و پذیرش حضور آنها نشاندهنده اعتقاد به تکثرگرایی در جامعه است. حضور در یکی و عدم علاقه به دیگری نشاندهنده برتری نیست. میزان پای بندی به شعائر ملاک برتری است . بقول سعدی : به عمل کار برآید به سخندانی نیست. فعالیت در عرصه مجاز بمعنای پایداری و استقامت در عرصه واقعیات نیست. باید برای ارزش گذاری افراد و جریانات به میزان هزینه ها و محرومیت از حداقل های زندگی اجتماعی توجه کرد. بقول حافظ : نه هر که کله کج نهاد و تند نشست ، کلاه داری و آئین سروری داند.

اگر تشکلی بر خلاف مرامنامه خود، اهداف دیگری را دنبال می کند، فرهیختگی ایجاب می کند که بسیار منطقی با ذکر مصادیق آنرا نقد کرد. با کلی گویی قدمی در جهت روشنگری و آموزش فعالیت صنفی برداشته نمی شود.

دوست عزیز ممنون می شوم در گروه هایی که یادداشت تان را نشر داده اید ، توضیحات بنده را نیز منتشر کنید.

وبلاگ شخصی محمدتقی سبزواری

nmadrseh.blogfa.com