خطر بازگشت اصولگرایان تکنوکرات

محمدتقی سبزواری:
خطر بازگشت اصولگرایان تکنوکرات
انتخابات ریاستجمهوری در سال ۹۶، نشان داد که اصولگرایی با تفکر پایداری از اقبال لازم در میان مردم برخوردار نیست. تفکر حاکم بر جبهه پایداری نه فقط در میان مردم که در میان طیف وسیعی از اصولگرایان سنتی و خردگرا جایگاهی ندارد. تعریف و تمجید جمعی از اصولگرایان سرشناس از عملکرد دولت یازدهم شاهد این ادعاست. با این وجود عدم استقبال از کاندیداهای تندروی اصولگرا به معنای حذف این جناح قدرتمند در عرصه سیاسی کشور نخواهد بود. اصولگرایان از یک عقبه رای ثابت برخوردارند که در فرصت های مناسب می توانند با جذب آراء خاکستری قدرت را به دست بگیرند . انتخابات مجلس هفتم و هشتم و ریاست جمهوری نهم نشان داد که اصولگرایان از ضعف اصلاحطلبان استفاده کرده و برای قریب به یک دهه قوه مقننه و مجریه را بدست گرفتند.
اما نقطه ضعف اصلاحطلبان چه بود!؟. بی شک این سئوال یک پاسخ ندارد ولی می توان به یکی از نقاط ضعف آنان اشاره کرد. پس از شروع دوران موسوم به سازندگی و از آنجا که دستمزد مدیران خرد و کلان دولتی بسیار پایین بود، دولتمردان برای جبران این نقیصه ، امتیازاتی را بطور رسمی و غیررسمی به مدیران اعطاء کردند. این عمل بدون نقد جدی در دولت های ششم تا هشتم به یک رویه و یک هنجار تبدیل شد. ادامه این رویه در میان مدیران خرد و میانی که بیشتر در معرض دید عموم بودند، باعث بدگمانی مردم نسبت به مسئولان شد. گرچه اصلاحطلبان توانستند در سال های پایانی دولت هشتم، رشد اقتصادی هشت درصدی را تجربه کنند ولی در اثبات پاک دستی مدیران میانی و خرد ناتوان بودند. مردم در حال فراموشی فقر بودند ولی فرق را نمی توانستند انکار کنند. وجود فرق و ایجاد طبقه ای که با استفاده از امکانات عمومی و امتیازات مخصوص توانسته بود در مدتی کوتاه صاحب ثروت شود، باعث نارضایتی طیف گستردهای از جامعه شد. اصولگرایان در انتخابات ریاستجمهوری نهم با بزرگنمایی این موضوع توانستند رئیس جمهور دوران سازندگی را شکست دهند و برای هشت سال قوه مجریه را در اختیار بگیرند.
پس از تعاملات صورت گرفته با دول خارجی در دولت یازدهم، امید به شکوفایی اقتصادی در دولت دوازدهم وجود دارد. اکنون تقریباً قوه مجریه، قوه مقننه و شوراهای شهر و روستا با یکدیگر هم رای و از یک خاستگاه فکری برخوردارند. برآوردهای اقتصادی احتمال افزایش درآمد سالانه را می دهد. بعضی از نمایندگان لیست امید در مجلس، از نیروهای رده سه و چهار اصلاحات هستند. در چینش لیست های شورای شهر هیچ ترتیب و آدابی وجود ندارد. قوه مقننه و مجریه به یکدیگر نیازمندند و متقابلاً در حال تعامل اند. شوراهای شهری بودجه های بعضاً چند هزار میلیاردی شهرداری ها را تصویب می کنند . باید خاطرنشان کرد که ارجحیت منافع فردی بر منافع جمعی زخمی چرکین و دیرینه و دردی مشترک و ملی است که هر از چندگاه سرباز می کند. با انتخابات قوه مقننه و شورای شهر، مردانی ردای ریاست و بزرگی را به تن کردند که بعضاً از تجربه لازم برای تصدی این امور برخوردار نیستند. عدم اشتغال به شغل ثابت و سن پایین یکی از مشکلات این منتخبین می باشد. اگر دستگاه های نظارتی و بازرسی و اطلاعاتی در این زمینه هوشیارانه عمل نکنند، مردم خود را مدیون هیچ جناح و باندی نمی دانند.
در صورت عدم موفقیت اصلاحات، اصولگرایان در مرحله بعدی انتخابات با آرایشی نو به میدان می آیند و پیروز خواهند شد. ظاهر متعهدانه دیگر جوابگو نیست. انها نیروهای تکنوکرات خود را به میدان می فرستند. نیروهایی که تخصص شأن را به رخ می کشند و بعضاً ممکن است خوشنام بوده و از سلامت مالی نیز برخوردار باشند.

وبلاگ شخصی محمدتقی سبزواری

Nmadrseh.blogfa.com